Klok­slag kwart voor negen ver­trok de grootste groep met de bus vanuit Velddriel, terwijl anderen op eigen gelegen­heid gingen. Terwijl het reis­ge­bed klonk, werd de weg naar de Heilige Land­stich­ting ingezet. Of het nu aan het Wees­ge­groet tot Maria lag, maar na een rege­nach­tige reis was het zelfs een beetje zonnig toen we bij de kerk aankwamen. Hetti van Kessel was met haar zus uit het klooster vooruit­gere­den met de lunch­pak­ket­ten en een appeltje voor de dorst.

Oosterse gast­vrij­heid

Vanuit de Cenakel­kerk wer­den we harte­lijk ont­van­gen met koffie, thee en limonade voor de kleintjes. De pastorie uit het begin van de twin­tigste eeuw was in prach­tige oosterse stijl ingericht, met zelfs enkele Romeinse ele­menten. Hoewel we niet echt in het Oosten waren, mochten we wel iets proeven van de grote oosterse gast­vrij­heid, tot in de kleinste stroopwafeltjes toe. Som­mi­gen waren direct naar de kerk gegaan, zodat helaas niet ieder­een op de groeps­foto bij de fontein stond.

Sfeer­volle vie­ring

Terwijl we de Byzan­tijns aandoende kerk betra­den, klonken al de stemmige klanken van een groots gemengd koor. Dat zette meteen de toon voor een in­druk­wek­kende vie­ring met veel rituelen, mis­die­naars en assis­tenten. Op de ach­ter­grond schitterde een gou­den mozaïeken absis waarin de engelen Gods lof zongen. Bij­zon­der was dat de paas­kaars mid­den in de kerk onder de enorme koepel stond, zodat het pries­ter­koor zich uitstrekte tot in het schip.

Lunch

Na de vie­ring waren we van harte uit­ge­no­digd in de pastorie. We meng­den van­zelf­spre­kend met de vaste kerk­gan­gers en al snel bleken er veel lijntjes te zijn met de Bom­me­ler­waard. In de sfeer­volle oosterse zaal genoten we onder Arabische lantaarns, zittend op lage banken met kussens, van onze lunch. Arabische motieven en afbeel­dingen uit het Heilig Land bepaal­den de gehele entourage.

Rond­lei­ding

Na de lunch leidde pastoor Herwi Rikhof ons zelf rond door de Cenakel­kerk. De mozaïeken van tien­dui­zen­den steentjes, de muur­schil­deringen en het bonte, veel­kleu­rige interieur namen ons mee van Pasen tot Pink­ste­ren. Waar­schijn­lijk is dit de enige kerk in Neder­land waar helemaal geen afbeel­dingen van vóór Pasen te vin­den zijn. De pastoor bena­drukte de bood­schap van gast­vrij­heid, omme­keer naar een leven in het licht met Jezus, en vooral de uit­no­di­ging dat ieder­een ge­roe­pen is om met Hem op weg te gaan.

Oriëntalis

Het bleef droog toen we na het afscheid van pastoor Rikhof heuvelop­waarts naar Oriëntalis reden. In groepjes liepen we door het Pales­tijnse dorp, de savanne, de Arabische neder­zet­ting en de Romeinse straten. Een paar pa­ro­chi­anen kregen een lift van een gebruinde mede­wer­ker in een shuttle (een groot uit­ge­vallen golfkarretje). Net voor de bui waren we allemaal weer binnen, waar we nog wat versnape­ringen en een drankje genoten in de vertrekhal.

Terugweg

Na afscheid te hebben geno­men van de pa­ro­chi­anen die met eigen ver­voer gingen, ver­trok ook de bus rich­ting Velddriel. Terwijl we de Keizer­stad verlieten, werd nog het reis­ge­bed gebe­den, ook voor de zorg om de wereld. Met een lied en een gebed tot Maria, Koningin van de Vrede, kwamen we vol indrukken, erva­ringen en nieuwe inzichten terug uit het Oosten. Waar we volgend jaar heen gaan is nog niet bekend, maar dat wordt vast weer een mooi verhaal.