In 2025 viert de Katholieke Kerk het Heilig Jaar “Pelgrims van hoop”. In zijn bul voor dit jaar schreef paus Franciscus over de christelijke hoop. Plebaan Michel Hagen, priester van de kathedraal in het bisdom Rotterdam, vertelt wat paus Franciscus hierover zegt. Hij doet dat in een podcast van katholiekleven.nl.
In de bul “Spes non confundit” (De hoop stelt niet teleur) begint de paus bij de liefde van God voor ons. God heeft ons zo lief dat Hij ons zijn enige Zoon gegeven heeft. Jezus Christus, de Zoon van God, heeft zijn leven voor ons gegeven. Dat wordt duidelijk op het kruis. In het open hart van Jezus ontspringt een bron van liefde. Deze liefde is het fundament van de christelijke hoop.
Geen gewone hoop
Deze hoop is van een andere orde dan de gewone menselijke hoop, zoals de hoop op het halen van je rijexamen. De christelijke hoop reikt verder. Jezus Christus is immers verrezen uit de dood. Daarmee wordt onze hoop verlegd naar de toekomstige wereld. En daardoor komt ons leven hier en nu in een ander perspectief te staan.
Jezus is de kern van deze hoop. Plebaan Hagen verbindt deze hoop met Christus’ kruisdood. Je kunt op verschillende manieren naar het kruis kijken. Je kunt denken aan de gruwel van het kruis, maar vanuit het geloof kun je er ook de liefde van Jezus in herkennen.
Zijn liefde voor ons is zo groot dat Hij voor ons wilde sterven, terwijl wij deze liefde niet verdiend hebben. Sterker nog, we hebben er niets voor gedaan. Christus is verrezen. Op grond van zijn liefde mag je erop vertrouwen dat, als we Jezus’ weg gaan, we ook bij Hem zullen eindigen.
Manier van leven
In zijn bul nodigt de paus ons niet alleen uit om de tekenen van de tijd te onderscheiden en te zoeken naar tekenen van hoop, maar ook om zelf teken van hoop te worden. Dat kun je zijn door jouw manier van leven. Dat hoeft zich niet altijd te uiten in grote dingen. Je kunt dit zijn door een klein gebaar, waardoor een ander ervaart dat er iemand is die om hem geeft.
Onze huidige wereld maakt ons ongeduldig. Volgens de paus doet de digitale wereld het geduld verdwijnen: alles lijkt direct onder handbereik te zijn, we verleren het geduld. Maar zonder geduld kun je eigenlijk niet hopen, omdat de hoop zich richt op wat in de toekomst ligt. Op wat er nog niet is.
Geduld met elkaar
God heeft geduld met ons en geeft ons de tijd. Hij geeft ons ruimte om te groeien en onze fouten te verbeteren. Dat leert ons om ook meer geduld met elkaar te hebben.
Van geloof, hoop en liefde (1 Korintiërs 13, 13) is de liefde de belangrijkste. Dat komt omdat God zelf liefde is. We leven naar God toe. Als we bij God zijn hoeven we niet meer te geloven en te hopen. Dan is er enkel nog de liefde. De liefde blijft.
Podcast Katholiek Leven
Dit bericht is onderdeel van een serie van acht artikelen die Hans de Jong schreef voor Katholiekleven.nl op basis van een serie podcasts door Nederlandse bisschoppen. De onderwerpen komen uit de bul van paus Franciscus voor het Jubeljaar: Spes non confundit.
Beluister hier de podcast: